Europa nadmiernie skoncentrowana na własnych problemach przegra globalną rywalizację. Możemy jednak sięgnąć po ożywczą siłę – po wizję wspólnego kontynentu. Ona nadal działa i inspiruje do zmierzenia się z wielkimi wyzwaniami współczesności.

W Europie słychać dziś wiele sceptycznych głosów na temat jutra kontynentu. W instytucjach unijnych wyczuwa się klimat niepokoju związany z przyszłością Unii Europejskiej i zdolnością jej reagowania na kluczowe wyzwania globalne. Należę do nieznośnych eurooptymistów i uważam, że te obawy są tylko w niewielkim stopniu uzasadnione. Europejska biurokracja zawsze była sceptyczna, dlatego odgrywa pozytywną rolę, porządkując idee i stanowiąc filtr dla różnego rodzaju pomysłów. To naturalne, że jej struktury dostrzegają przede wszystkim to, co trudne, i koncentrują się na przeciwnościach, a nie na tym, co pozytywne i już przeprowadzone.
Takie spojrzenie trzeba jednak zrównoważyć. Koncentrując się na dyskusji o problemach, słabościach i złych stronach Unii Europejskiej, tracimy wiarę w instytucje UE i moc opowieści o projekcie europejskim. Tymczasem jest on jednym z największych osiągnięć współczesnej cywilizacji, porównywalnym – jako projekt polityczny – ze stworzeniem Stanów Zjednoczonych. Unia Europejska pozwoliła Europie, która przeszła dwie ciężkie, dramatyczne i krwawe wojny światowe, osiągnąć stan bezpieczeństwa, rozwoju, porozumienia i pojednania między narodami. Społeczność krajów Unii Europejskiej liczy dziś ponad 500 mln osób żyjących – jak na standardy światowe – w długotrwałym spokoju i dobrobycie. Jako organizm polityczny UE przez ostatnich sześć dekad pokazała swoją trwałą witalność pomimo różnego rodzaju przeszkód, zawirowań i kłopotów. Europejskie struktury gospodarcze i polityczne zaś rozwijają się i działają bardzo sprawnie. Są to osiągnięcia niezaprzeczalne.