W Polsce nie patrzymy na Europę i jej przyszłość przez okulary pesymizmu. Lęki związane ze wstępowaniem do Unii ustąpiły. Były one zrozumiałe w narodzie, który po wielu latach odzyskał pełną suwerenność i z trudem dojrzewał do myśli, że przeniesie jej część na inną instytucję, wchodząc do Unii Europejskiej. Tych lęków jest niewiele, nawet mimo że Europa ma kłopoty z wychodzeniem z kryzysu finansowego. Polacy rozumieją bowiem, że Europa jest potrzebna nie tylko na dobre, ale także na złe czasy.
Sądzę, że ten spokój jest efektem poczucia, iż los Polski jest trwale związany z losem Europy i że za oba bierzemy odpowiedzialność. Procesy przemian w krajach bloku wschodniego w 1989 r. i później, które rozpoczęła Polska, zmieniły znaczenie pojęcia „Europa”. Słowo to, kojarzone przedtem przede wszystkim ze wspólnotami europejskimi, a później z Unią Europejską, stało się terminem obejmującym nie tylko państwa na zachodzie kontynentu, ale również pozostałe narody. Polska oraz inne kraje zza żelaznej kurtyny nie tyle wróciły do Europy, do której przynależały od zawsze i której były częścią, ile weszły do instytucji europejskich, które w tym czasie powstały. Wraz z perspektywą stowarzyszenia, a następnie członkostwa zyskały one poczucie, że ich dołączenie do Unii jest przywróceniem europejskiej jedności.