Przyzwyczajenie staje się drugą naturą, a Europa zanadto się przyzwyczaiła do swych osiągnięć i wygód. To, co kiedyś było utopią, stało się rzeczywistością. I tak się uzwyczajniło, że przestaje być już cenione jako wartość. Europa bez granic traci atrakcyjność dla ludzi, którzy się w niej urodzili, bo jest naturalnym fragmentem pejzażu. Wspólna waluta, przy całej swojej wygodzie, to także dar poprzednich pokoleń. „Uzwyczajnienie się” dokonań Wspólnoty Europejskiej powoduje, że nie są już one rozumiane jako ważne ludzkie dzieło, które nie jest dane raz na zawsze. Narastający egoizm, ksenofobia czy populizm mogą unicestwić dzieło powojennego pokolenia.
Jednocześnie mamy do czynienia z eksplozją europejskiego czarnowidztwa, które nie znajduje pokrycia w faktach. Słyszymy, że Europa nie poradzi sobie w konkurencyjnym wyścigu i nieuchronnie przegra. Ogłaszanie tu klęski jest przedwczesne. Europejski eksport ma się dobrze, głównie za sprawą dobrze radzących sobie gospodarek: niemieckiej, holenderskiej czy skandynawskiej. Technologie, których najbardziej poszukują dziś dynamicznie rozwijające się Chiny, Indie, kraje Dalekiego Wschodu, Brazylia czy Południowa Afryka, to raczej technologie made in Germany niż made in America. Europejskie korporacje mimo kryzysu w niezwykle trafny sposób odpowiedziały na zapotrzebowanie na innowacyjne technologie pozwalające inwestować nowym potęgom. Europejska marka zachowuje swoją siłę eksportową. Zachowuje ją także europejski styl życia, czego mieliśmy okazję doświadczyć w niedawnej „wiośnie ludów” w krajach Afryki Północnej. Nieprzypadkowo to właśnie Europa, a nie USA czy Chiny, jest dla obywateli tych krajów punktem odniesienia, wzorem modelu „dobrego życia”.