W latach 90. hiszpański socjolog Manuel Castells wprowadził do obiegu termin „społeczeństwo sieciowe”. Tak nazwał nowy ład społeczny rodzący się pod wpływem globalizacji. Miał być on zaprzeczeniem wcześniej istniejącego porządku opartego na instytucjach. Według koncepcji socjologa dawny ład zostałby zastąpiony przez niesformalizowane, ale gęste relacje międzyludzkie. Każdy z nas tkałby własną sieć łączącą go z innymi – a rosnący poziom współzależności miałby sprawiać, że ten porządek nabierałby stałego charakteru.
Dziś, w dobie portali społecznościowych, mikroblogów oraz dostępu do narzędzi komunikacyjnych przez całą dobę, wizja ta staje się rzeczywistością. I to nie tylko w wymiarze poszczególnych osób czy społeczeństw. Można dostrzec, że w ten sam sposób układa się porządek na arenie międzynarodowej.
Z jednej strony coraz bardziej maleje wpływ międzynarodowych instytucji takich jak ONZ, NATO czy Światowa Organizacja Handlu (WTO). Z drugiej – rośnie poziom współzależności między poszczególnymi krajami, coraz ważniejszą rolę odgrywają instytucje nieformalne, pozbawione wyraźnych kompetencji wykonawczych – takie jak G20. Dziś przesilenie to oznacza pewnego rodzaju chaos i konfuzję w stosunkach międzynarodowych. Sądzę jednak, że w ciągu kilku lat wyłoni się z tej sytuacji nowy porządek – oparty na więzach łączących najważniejsze państwa globu. Będzie to nowy, sieciowy porządek świata.